Katedra i Klinika Endokrynologii i Chorób Wewnętrznych mieści się w budynku przy Wybrzeżu Ludwika Pasteura 4 mającym bogatą historię. W drugiej połowie XIX wieku kliniki Wydziału Medycznego Królewskiego Uniwersytetu w Breslau ulokowane były w Miejskim Szpitalu Wszystkich Świętych, dawnym Klasztorze Dominikanek, Klasztorze Dominikanów, na terenie Ogrodu Botanicznego, dawnym Ewangelickim Seminarium Nauczycielskim. Warunki lokalowe niesprzyjające zachowaniu zasad aseptyki, zwiększająca się liczba studentów i pacjentów oraz znaczny postęp nauk medycznych wymogły konieczność poszukiwania nowej lokalizacji medycznych placówek naukowych. W latach osiemdziesiątych XIX wieku pod zabudowę klinik wybrano tereny peryferyjnego Ogrodu Miejskiego (Maxgarten) i rozpoczęto budowę nowoczesnych Instytutów i Klinik uniwersyteckich

Budynek Kliniki Chorób Wewnętrznych zaprojektowany pod nadzorem profesora Michaela Antona Biermera został oddany do użytku w 1892 r. Mieścił w dwóch skrzydłach na dwóch kondygnacjach oddziały szpitalne, w części centralnej poliklinikę, laboratoria, gabinet dyrektora, bibliotekę oraz mieszkania asystentów. Gabinet kierownika i sekretariat Katedry i Kliniki Endokrynologii i Chorób Wewnętrznych mieszczą się w tym samym pomieszczeniu co pierwotny gabinet Dyrektora Kliniki Chorób Wewnętrznych. W latach późniejszych dobudowano salę wykładową i dodatkowe skrzydło budynku ustawione poprzecznie do osi ulicy. Prof. M. A. Biermer (1827-1892), dyrektor Kliniki Chorób Wewnętrznych w latach 1874-1892, Rektor Uniwersytetu Wrocławskiego w latach 1881-1882, wcześniej profesor uniwersytetów w Bernie i Zurychu, jako jeden z pierwszych opisał niedokrwistość złośliwą (choroba Addisona-Biermera), badał astmę oskrzelową, zmarł przed otwarciem Kliniki w nowej lokalizacji.

Kliniką przy ówczesnym Hobrecht Ufer kierowali kolejno profesorowie: Alfred Kast (1892-1903), Adolf von Strümpell (1903-1909), Oskar Minkowski (1909-1926), Wilhelm Stepp (1926-1934), Kurt Gutzeit (1934-1945). W tym czasie Poliklinika Internistyczna byłą połączona z kliniką, bądź okresowo stanowiła osobną jednostkę, którą kierowali profesorowie Friedrich von Müller (1890-1892), Richard Stern (1902-1909), Alexander Bittorf (1921-1945). Spośród wymienionych dyrektorów kliniki światową sławę zdobył O. Minkowski, który udowodnił, że całkowite usunięcie trzustki psu prowadzi do rozwoju cukrzycy. Ponadto opisał sferocytową niedokrwistość hemolityczną a także odkrył przerost przysadki jako przyczynę akromegalii. W czasie kierowania kliniką przez O. Minkowskiego prowadzono w niej próby leczenia doustnego cukrzycy. Jak widać tradycja endokrynologiczno-diabetologiczna znajduje kontynuację w czasach nam współczesnych. Od nazwiska von Müllera pochodzi objaw Müllera w niedomykalności zastawki aortalnej. A. Kast uczestniczył w badaniach nad fenacetyną i pochodnymi sulfonalu (leki nasenne). A. von Strümpell jako jeden z pierwszych opisał zesztywniające zapalenie stawów. W. Stepp badał zaburzenia odżywiania, witaminy, był inicjatorem sondowania dwunastnicy. R. Stern badał dur brzuszny i wpływ urazów na choroby wewnętrzne. A. Bittorf opisał płucne objawy sarkoidozy. K. Gutzeit wprowadził gastroskopię, był konsultantem medycznym Wehrmachtu, zapisał się niechlubnie nadzorując doświadczenia z zapaleniem wątroby prowadzone na dzieciach żydowskich w Auschwitz.

W dniu 13.12.1945 r. utworzona została Klinika Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu kierowana przez prof. dr. hab. Antoniego Falkiewicza. W połowie 1946 r. Klinikę podzielono, na I piętrze mieściła się II Katedra i Klinika Chorób Wewnętrznych, którą kierował prof. A. Falkiewicz w latach 1946-1970, następnie dokonano kolejnego podziału na Katedrę i Klinikę Endokrynologii (kierownik prof. A. Falkiewicz - w latach 1970-1971) i Katedrę i Klinikę Chorób Zawodowych. W latach 1971-1989 Katedrą i Kliniką Endokrynologii kierował doc. dr hab. med. Stanisław Gruszka, a w latach 1989-2013 Katedrą i Kliniką Endokrynologii, następnie Katedrą i Kliniką Endokrynologii i Diabetologii, następnie Katedrą i Kliniką Endokrynologii, Diabetologii i Leczenia Izotopami prof. dr hab. Andrzej Milewicz. Obecna nazwa to Katedra i Klinika Endokrynologii i Chorób Wewnętrznych w strukturze Instytutu Chorób Wewnętrznych. Klinika posiada oddział 24-łóżkowy, Poradnię Endokrynologiczną, Poradnię Diabetologiczną, Pracownię Medycyny Nuklearnej, Pracownię Densytometrii, Laboratorium Hormonalne i Molekularne.

Prof. dr hab. Antoni Falkiewicz ukończył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Po doktoracie w latach 1925-6 odbył roczny staż z zakresu kardiologii w Wiedniu (w klinice prof. Karela Frederika Wenckebacha – pioniera nauki o zaburzeniach rytmu serca), po powrocie z zagranicy pracował w latach 1926-35 w II Klinice Chorób Wewnętrznych UJK, następnie prowadził Oddział Wewnętrzny Państwowego Szpitala Powszechnego we Lwowie. W czasie II wojny światowej był ordynatorem Oddziału Kardiologiczno-Reumatologicznego, docentem Katedry Terapii Szpitalnej Instytutu Medycznego we Lwowie, prowadził prywatną praktykę lekarską na Podkarpaciu. W 1944 r. został powołany do służby wojskowej, był internistą Głównej Komisji Lekarskiej Wojska Polskiego, ordynatorem Oddziału Wewnętrznego Szpitala Okręgowego nr 2 w Lublinie, Naczelnym Internistą Dowództwa Okręgu Wojskowego Lublin-Warszawa. W tym czasie prowadził na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie zajęcia dydaktyczne dla studentów Wydziału Lekarskiego. W Lublinie także otrzymał habilitację, publikując rozprawę „O możliwości wykazania zaburzeń przewodzenia bodźców w obrębie wiązki przedsionkowo-komorowej u człowieka”. W grudniu 1945 r. prof. Falkiewicz przeniósł się do Wrocławia, obejmując kierownictwo jedynej wówczas Kliniki Chorób Wewnętrznych. Równocześnie włączył się do pracy organizacyjnej Wydziału Lekarskiego i ochrony zdrowia we Wrocławiu i na Dolnym Śląsku. Jego główne zainteresowania naukowe stanowiły kardiologia w zakresie zaburzeń rytmu serca oraz tyreologia w zakresie epidemiologii i profilaktyki wola. Był pionierem badania wola w Polsce, dzięki temu doprowadzono w ciągu 10 lat do zlikwidowania tego problemu społecznego na Dolnym Śląsku. Liczni wychowankowie prof. Falkiewicza objęli kierownictwo placówek klinicznych i naukowych w całym kraju. Prof. Falkiewicz był doktorem honoris causa Akademii Medycznej we Wrocławiu (1971), Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi (1975), Dziekanem Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu i Politechniki (1949-1950), Prorektorem ds. Nauki AM (1954), a następnie Rektorem AM (1954-1957), przewodniczącym Zarządu Głównego Towarzystwa Internistów Polskich, Członkiem Międzynarodowego Towarzystwa Internistów, Dyrektorem Instytutu Chorób Wewnętrznych AM (1970-1).

Doc. dr hab. Stanisław Gruszka ukończył studia na Wydziale Lekarskim AM we Wrocławiu. Pracę naukową i dydaktyczną rozpoczął w Zakładzie Patologii Ogólnej i Doświadczalnej a następnie kontynuował ją w II Klinice Chorób Wewnętrznych. Tematem Jego pracy doktorskiej (1963) było „Zachowanie się wydalania gonadotropin i niektórych hormonów sterydowych w chorobie Gravesa i Basedowa” a rozprawy habilitacyjnej (1967) „Niektóre zagadnienia rozwoju ciężaru ciała i tkanki tłuszczowej”. W roku 1971 objął kierownictwo Katedry i Kliniki Endokrynologii AM. Doc. Gruszka był konsultantem wojewódzkim w dziedzinie chorób wewnętrznych dla ówczesnego województwa wałbrzyskiego. Czynnie uczestniczył w kształceniu podyplomowym. Był aktywnym członkiem licznych towarzystw naukowych: Towarzystwa Internistów Polskich, Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Polskiego Towarzystwa Historii Medycyny, Karkonoskiego Towarzystwa Naukowego, Polskiego Towarzystwa Zoologicznego. Jego pozamedyczną pasją była entomologia, był posiadaczem imponującego zbioru motyli.

Prof. dr hab. Andrzej Milewicz (ur. 1943 r.) ukończył studia na Wydziale Lekarskim AM we Wrocławiu, kierował Kliniką Endokrynologii, następnie Kliniką Endokrynologii i Diabetologii (od 1998) i obecną Kliniką Endokrynologii, Diabetologii i Leczenia Izotopami w latach 1989-2013. W tym czasie z jego inicjatywy utworzono Pracownię Densytometryczną, Poradnię Medycyny Nuklearnej, oraz Laboratorium Molekularne. W latach 1987-90 był pełnomocnikiem Rektora AM ds. programu Unii Europejskiej TEMPUS, był Prorektorem ds. Dydaktyki AM (1996-1999). Prof. Milewicz był stypendystą Duńskiej Akademii Nauk, Niemieckiej Agencji Wymiany Akademickiej (DAAD) oraz Fundacji Aleksandra Humboldta. Wynikiem Jego pobytu w laboratorium prof. Paula Vecsei w Heidelbergu było wprowadzenie unikalnej metody radioimmunologicznego oznaczenia 21-deoksykortyzolu co pozwoliło na wczesną diagnostykę, w tym prenatalną, wrodzonego przerostu kory nadnerczy. Prof. Milewicz zainicjował również liczne kontakty zagraniczne, dzięki którym pracownicy kliniki odbywali staże naukowe w prestiżowych ośrodkach naukowych w Europie w tym w Utrechcie, Pizie, Monachium, Hamburgu. Z inicjatywy profesora Milewicza podjęto międzynarodowe badania naukowe na temat roli hormonów płciowych w etiologii raka gruczołu piersiowego wspólnie z zespołem z Uniwersytetu w Utrechcie. Wyniki tych badań były tematem rozpraw doktorskich prof. dr hab. Jacka Daroszewskiego oraz dr. hab. Jadwigi Szymczak. Ponadto zespół kliniki uczestniczył wspólnie z ośrodkiem w Pizie w projekcie Unii Europejskiej WOMAN II dotyczącym menopauzy. Prof. Milewicz był prezesem Polskiego Towarzystwa Endokrynologicznego (2005-2016), członkiem komitetów Europejskiego Towarzystwa Endokrynologicznego (ESE), zainicjował cykliczne Kursy Kształcenia Podyplomowego PTE, jest członkiem zarządu Międzynarodowego Towarzystwa Ginekologii Endokrynologicznej oraz Europejskiego Towarzystwa Ginekologicznego, był inicjatorem i długoletnim prezesem Polskiego Towarzystwa Patogenezy i Terapii Otyłości. W 2005 r prof. Milewicz zorganizował Szczyt Unii Europejskiej we Wrocławiu poświęcony problematyce starzenia, którego efektem był dokument „Silver Paper”, był przewodniczącym miejscowego komitetu organizacyjnego XVI Europejskiego Kongresu Endokrynologicznego we Wrocławiu (2014), organizatorem dwóch zjazdów PTE (1993, 2008), kursów Europejskiej Federacji Towarzystw Endokrynologicznych (EFES) we Wrocławiu (2004) i Krakowie (2007), Międzynarodowego Forum Endokrynologii, Diabetologii i Chorób Metabolicznych w Krakowie (2010), koordynatorem programu POLSENIOR oraz ekspertem oceniającym granty Unii Europejskiej. Był inicjatorem powołania Kapituły Medalu im. Oskara Minkowskiego przyznawanego wybitnym diabetologom. W latach 2013-16 był przewodniczącym kapituły Fundacji Kościuszkowskiej odnośnie nagrody im. Bogdana i Zygmunta Janczewskich. Jest członkiem Honorowym Polskiego, Europejskiego, Czeskiego, Słowackiego i Ukraińskiego Towarzystwa Endokrynologicznego oraz Polskiego Towarzystwa Ginekologii Endokrynologicznej. Jest Redaktorem trzytomowego podręcznika Endokrynologia Kliniczna (2012). oraz licznych podręczników dla studentów.

Prof. dr hab. Marek Bolanowski kieruje Katedrą i Kliniką od 01.10.2013. Ukończył Wydział Lekarski macierzystej Uczelni. Posiada specjalizację z chorób wewnętrznych i endokrynologii. Doktoryzował się w 1988 r., habilitował w 2003 r., tytuł naukowy profesora nauk medycznych uzyskał w 2008 r. Główne zainteresowania naukowe to: choroby przysadki, nowotwory neuroendokrynne układu pokarmowego, osteoporoza i otyłość. Był stypendystą Instytutu Szwedzkiego w Klinikach Endokrynologii i Ortopedii Uniwersytetu Lund w Szpitalu Klinicznym w Malmoe, oraz DAAD w Instytucie Endokrynologii i Medycyny Reprodukcji w Hamburgu. Odbył staże w ośrodkach akademickich w Monachium, Berlinie, Dreznie, Utrechcie, Jokohamie i Santiago de Compostela. Był sekretarzem Zarządu Głównego PTE (2005-16), jest Przewodniczącym Sekcji Neuroendokrynologii PTE, Przewodniczącym Oddziału Wrocławskiego PTE, członkiem Zarządu Polskiego Towarzystwa Badań and Otyłością. Jest przedstawicielem PTE w Sekcji Endokrynologii Europejskiej Unii Lekarzy Specjalistów (UEMS). Był współorganizatorem XVI Europejskiego Kongresu Endokrynologicznego we Wrocławiu (2014), Kursów Kształcenia Podyplomowego ESE we Wrocławiu (2016) i Lwowie (2017), był członkiem Komitetu Nominacyjnego ESE i wykładowcą kongresów i kursów ESE. W latach 2010-16 był członkiem Zarządu Głównego Europejskiego Towarzystwa Neuroendokrynologii (ENEA), organizatorem XVIII Kongresu ENEA we Wrocławiu (2018). Był organizatorem konferencji Nowości w Endokrynologii we Wrocławiu (2013), Polsko-Rumuńskich Sympozjów Endokrynologicznych w Timisoara (2015), Wrocławiu (2017), Cluj-Napoca (2019), międzynarodowego Kursu Przysadkowego we Wrocławiu (2017), Konferencji Endokrynologiczno-Chirurgicznej „Let’s work together” we Wrocławiu (2019), Konferencji Jubileuszowej 50-lecia Kliniki Endokrynologii (2021). Uczestniczył w dorocznych międzynarodowych Konferencjach Uzgodnień Ekspertów w Akromegalii. Był ekspertem kwalifikującym granty Unii Europejskiej i DAAD. Prof. Bolanowski jest Honorowym Członkiem Rumuńskiego Towarzystwa Endokrynologicznego, posiada tytuł Honorowego Ambasadora Kongresów Polskich. Jest przewodniczącym Rady Naukowej dwumiesięcznika Endokrynologia Polska, był redaktorem naczelnym periodyku Trendy w Endokrynologii, redaktorem naczelnym kwartalnika Endokrynologia, Otyłość, Zaburzenia Przemiany Materii; członkiem rad redakcyjnych Frontiers in Endocrinology, Endocrine, International Journal of Endocrinology, Acta Endocrinologica, Advances in Clinical and Experimental Medicine, Medycyna po Dyplomie, Forum Reumatologiczne, Puls Medycyny. Jest redaktorem cyklu publikacji specjalnego wydania Biomedicines „State-of-the-Art Endocrinology and Metabolism Research in Poland”, współredaktorem (z dr n. med. Aleksandrą Jawiarczyk-Przybyłowską) cyklu tematycznego Frontiers in Endocrinology „Health-related complications of acromegaly”, redaktorem II wydania [e-book] podręcznika „Endokrynologia Kliniczna”, współredaktorem (z dr n. med. Justyną Kuliczkowską-Płaksej) podręcznika dla studentów, członkiem Zespołu Ekspertów do opracowania i aktualizacji programu specjalizacji w dziedzinie endokrynologii, członkiem krajowego zespołu ekspertów do spraw osteoporozy. Jest konsultantem wojewódzkim w dziedzinie endokrynologii.

Pracownicy Kliniki pełnili w ostatnim czasie odpowiedzialne funkcje. Prof. dr hab. Grażyna Bednarek-Tupikowska była Dziekanem Wydziału Lekarskiego Kształcenia Podyplomowego w latach 2005-12; prof. dr hab. Bożena Bidzińska-Speichert była Prodziekanem WLKP w kadencji 2005-8. Prof. dr hab. Marek Mędraś był konsultantem wojewódzkim w dziedzinie endokrynologii, prof. dr hab. Zygmunt Zdrojewicz – seksuologii, dr hab. Diana Jędrzejuk – medycyny nuklearnej. Dr n. med. Włodzimierz Bednorz był Przewodniczącym Dolnośląskiej Izby Lekarskiej.